(16) De Verhalentafel.

EEN BIJZONDERE ONTMOETING AAN DE VERHALENTAFEL…….

Zondagmiddag 6 november 2011 om 14.36 uur,

(Roger)….lieverd, kijk eens naar deze broek, die heb ik toch schoon uit de kast gepakt? (Ingrid) ‘Ja maar als jij daar nog eerst mee in de tuin werkt krijg ik die spijkerbroek niet in één wasbeurt schoon’. ‘He, verdomme, ik stap zo meteen in de auto naar Den Bosch en heb geen zin om me nu nog om te kleden. Als die mannen strak in het pak lopen dan kom ik daar als enige in mijn spijkerbroek en overhemd’. Wie is Jan Jaap en wie is Martin? Hoe zien ze er uit, hoe zijn ze gekleed?  Verdorie, alsof ik zo onzeker ben. Maar stel je voor: ik stap in Den Bosch een restaurant binnen vergezeld door twee mannen die zich strak in een pak hebben gehesen en ik zit daar bij met mijn –net niet schone- spijkerbroek. Opeens schoot mij te binnen hoe wij ons ontmoetten. Jan Jaap , Martin en ik kwamen elkaar tegen op TenPages.com. Noem het maar de kweekvijver voor aanstormend schrijverstalent. Beiden zijn schrijvers die ongeveer tegelijkertijd hun manuscript hadden gepubliceerd op bovengenoemd schrijversplatform. De personen Jan Jaap en Martin zal ik zo meteen beknopt omschrijven, zodat ik niet te veel afdwaal van het thema “dresscode” waarvan ik dacht dat die er zou zijn. Wanneer je hetzelfde pad bewandelt, elkaar virtueel ontmoet en er opeens een grote drang ontstaat om elkaar “in het echt”  te ontmoeten dan hoef je toch niet voor een kleerkast te staan. Ik besloot te vertrekken als mezelf! Gewoon Roger, zoals Roger zich prettig voelt. Ik twijfelde nog of ik mijn elf jaar oude Hyundaii bus nog even door de wasstraat zou rijden, stel je voor: die Jan Jaap die heeft een glimmende bolide op zijn oprit staan en ik zet daar mijn “volgescheten”  busje achter. Maar nee, ik vertrok naar Den Bosch in mijn dagelijkse kloffies en mijn ”vogelpoep-bus”. Ik woon nu eenmaal graag in een straat waar dikke platanen  huisvesting bieden aan een veelvoud aan vogels. Vogels die net als wij ook stoelgang hebben. De enige verschillen zijn de hoogte en de frequentie. Tijdens mijn rit naar Gemonde (vlakbij Den Bosch,  de woonplaats van Jan Jaap) voelde ik me als een puber die naar zijn eerste afspraakje ging. Ik zou mensen ontmoeten die ik louter kende van het internet. Onze afspraak was om vier uur maar zoals een echte Limburger betaamt te doen wordt er een Limburgs kwartiertje aan vast geplakt en komt iets later.

16.19 uur

De aankomst was meer dan hartelijk. Een warm welkom in een gezellige Brabantse boerderij. Jan Jaap publiceerde zijn manuscript “Woorden Voor Mijn Vrienden” en Martin “Dansen Met Herinneringen”. Jan Jaap is een verhalenman. Hij schrijft verhalen voor vrienden en publiceert deze.  Bij binnenkomst in de gezellige -met riet gedekte- boerderij nam ik plaats op de bank voor de enorme salontafel. De tafel stond vol met “prullaria”. Elk voorwerp op de tafel herbergde een verhaal en het eerste woord dat in mij opkwam was: Verhalentafel! Ja natuurlijk: bij een verhalenman hoort een verhalentafel en een verhalenboek en een………goed verhaal.                                                                  Vanuit Lelystad kwam Martin aan op het station van Den Bosch. Jan Jaap haalde hem op vlak voordat ik arriveerde. Ook had ik wat aandelen in het manuscript van Martin geïnvesteerd en had daarmee een Nintendeo 3DS gewonnen. De laatste zondag in september was een warme zomerdag. Het was heel rustig op TenPages en bij wijze van experiment verlootte hij dit “speeltje” om de stilte te breken onder investeerders die minstens vijf aandelen kochten. Een aandeelhouder kocht er vier en ik acht! Eindelijk was ik eens winnaar van iets! Martin voegde de daad bij het woord direct na mijn aankomst en overhandigde mij de Nintendo.                                                                                                                                                                              

Daar zaten we dan, drie mannen uit verschillende geboortejaren op een gelijke frequentie.  Een vertrouwd gevoel alsof we elkaar al jaren kende. Ik gebruik bewust het woord "leeftijd" niet want leeftijd noem ík de tijd waarin je leeft. Wij leven in 2012, dat is onze leef-tijd! Onder het genot van Franse kaas, olijven en niet te vergeten een Margeaux  uit 1981 praatten en filosofeerden wij alsof we ooit klasgenoten waren. Wij zijn zonder twijfel zeer met elkaar verbonden. De middag vloog voorbij, immers  “time flies when you’re having fun”.  Voor de avond had Jan Jaap  gereserveerd bij een restaurant in de binnenstad waar we heerlijk hebben gegeten. De zesde november werd een dag met een gouden randje. Een dag waarop ik twee mensen ontmoette die mij weer inspiratie gaven. Inspiratie die ik hard nodig had omdat ik al twee jaar aan mijn boek werk maar door vermeend tijdsgebrek niet voltooi.

Na ons etentje in de binnenstad van Den Bosch brachten we Martin weer naar het station. (zie foto) ik had nog een ritje voor de boeg. Een mooie gelegenheid om op de stille snelweg mijn dag te verwerken. Jan Jaap, de verhalenman. Martin, de copywriter die diep over het leven nadenkt. Twee mensen die een onuitwisbare indruk op mij hebben gemaakt mocht ik zomaar ontmoeten. Zomaar, omdat ik rondstruin op TenPages.

In 2012 zal een dag komen waarop ik mijn manuscript op TenPages publiceer.  Ik hoop vurig dat ik ook de steun en de warmte mag ontvangen zoals mijn vrienden dat ontvingen. Deze week verkocht mijn tiende investering alle aandelen. Wat mijn aandelen in de boeken me in de toekomst zullen brengen is nog onzeker maar de vriendschappen zijn rijkelijk.

Heb je ook iets met "schrijven" of zou je eens willen investeren in aanstormend talent, ga dan eens voor de aardigheid naar TenPages.com. Voor een goed advies kun je ook bij mij terecht.Waarom? Ik investeerde in manuscripten en schoot in een half jaar tien keer raak. Dat noemen ze bij TenPages: Een neus voor talent! Mijn meest recente vondst in de kweekvijver van TenPages wil ik jullie niet onthouden. http://www.tenpages.com/manuscript/maan

Het zal me niet verwonderen als we over een paar jaar massaal naar de bioscoop gaan om de verfilming van dit boek te gaan zien. Het is een mooi verhaal en het is geweldig geschreven door Guy Maalste. 

Namasté.........dat rijmt!

(15) TAAL en wat doet het met je.

Wat taal met je doet.
In dit artikel probeer ik uiteen te zetten hoe ons denken wordt beïnvloed door de woorden die wij uitspreken en de woorden die we horen. Door ons taalgebruik -in positieve zin- te veranderen, kunnen we onze gemoedstoestand veranderen of beter gezegd: verbeteren, waardoor we een positievere kijk op de wereld creëren.

Even iets over ons onderbewuste,
Ongeveer negentig procent van ons doen en denken wordt veroorzaakt door ons onderbewuste en tien procent door ons denkvermogen. Het zou niet goed zijn wanneer dit andersom was. Een dag werken zou dan veel te vermoeiend zijn. En een ritje met de auto was dan geen uur vol te houden, wanneer je steeds weer erbij na moest denken welke pedaal je moest intrappen om gas te geven, te remmen of te schakelen. Dit noemen we bewust gepland gedrag. Het bedienen van de pedalen wordt door ons onderbewuste gestuurd. Ons onderbewuste absorbeert -meer dan je denkt- alle indrukken om ons heen. We doen waarnemingen zonder dat we zelf weten dát we ze überhaupt waarnemen. Jouw onderbewuste kun je vergelijken met het verstand van een kind tussen twee en vier jaar. Reclamemakers weten dat ook. Wanneer je bijvoorbeeld naar een interland van het Ned. Elftal kijkt, worden jouw ogen negentig minuten lang gestreeld door de reclameborden van de Nationale Nederlanden. De dag erna gaat heel Nederland echt niet massaal hun verzekeringen bij NN onderbrengen, maar je onderbewuste absorbeert het wel en creëert er een vertrouwd gevoel bij. Ook de toestand in de wereld zoals deze in journaals wordt weergegeven, vormen onze kijk op de wereld. Zodat we vaak het positieve niet meer (kunnen) zien. Wanneer klanten mij confronteren met hun negatief beeld van de wereld, vraag ik hen wel eens naar welke TV-programma's ze kijken. Vaak krijg ik dan het antwoord welke ik al verwachtte. Ze kijken nl. naar alle journaals, actualiteitenprogramma's, twee vandaag, achter het nieuws etc.

Het gebruik van onze taal en ons onderbewuste.
De  bovenstaande alinea is bedoeld om in "Jip en Janneke-taal" aan te geven hoe beïnvloedbaar onze "onderbuik" is. In jouw eigen spreektaal zitten misschien genoeg ingrediënten om jou een rotdag te bezorgen. Ik streef er in ieder geval naar om geen extreme leugens uit te spreken.  Ter verduidelijking: extreme leugens zijn woorden die alle andere mogelijkheden uitsluiten zoals nooit; altijd; niemand; iedereen; helemaal; alles; niets; overal en nergens. Meestal zijn dit leugens en door het gebruik ervan ontstaat vaak onduidelijkheid in ons onderbewuste en beperken wij onszelf. Hoe voel je je wanneer je onderstaande zinnen uitspreekt? 
Ik kan niets goed doen bij jou.  Niemand houdt van mij.  Iedereen is tegen mij. Ik sta altijd voor iedereen klaar, maar nu heb ik eens iemand nodig, en nu zie ik niemand.
Klapper op de vuurpijl met extreme uitspraken zijn: "overal" is ellende" en "niemand" is te vertrouwen 
Denk erom! Je onderbewuste luistert mee en gaat zulke uitspraken als waarheid ervaren! 


Werkwoorden die jouw stemming beïnvloeden.
 Of beter gezegd: hulpwerkwoorden kunnen je stemming bederven. Mijn achterstand in mijn administratie ontstaat grotendeels uit het feit dat ik er steeds aan "moet" beginnen. Omdat ik wel eens naar een feest "moet" kom ik er meestal laat aan. Wanneer ik lekker aan het tuinieren ben "moet" ik opeens eten. Met tegenzin leg ik dan mijn tuingereedschap neer omdat ik me naar de keukentafel "moet" bewegen. Wanneer je het hulpwerkwoord "moeten" gebruikt, brengt juist dat je in de stemming van alle dingen waarvoor je nooit zelf gekozen hebt. Wanneer je "moeten" vervangt door rooskleurige hulpwerkwoorden zoals: "mogen, kunnen of willen" krijg je meer plezier in de dingen die je voorheen "moest" doen, dus meer plezier in je leven.Denk eens aan de voordelen welke je geboden worden wanneer je iets wil, kan of mag doen. Bijvoorbeeld. Ik wil mijn administratie doen waardoor ik meer vrijheid krijg om andere leuke dingen te doen. We mogen op bezoek gaan bij onze vrienden omdat het er altijd zo gezellig is. Ik wil nu gaan eten waardoor ik meer energie krijg om verder te tuinieren. Door het gebruik van rooskleurige hulpwerkwoorden kom je in de stemming van alles wat je graag doet, waarvoor je zelf kiest.
  
Ik doe mijn best om het woord "moeten" uit mijn vocabulaire te schrappen. het gebruik van extremen beperk ik tot een minimum. Beter gezegd, ik verbeter me zelf direct als ik ze gebruik. Tijdens het schrijven van dit artikel realiseer ik me dat ik mijn kwartaal-aangifte nog moet maken vóór het einde van de maand. Wanneer ik me realiseer dat een bijgewerkte boekhouding vrijheid biedt en ruimte in mijn hoofd dan kan ik er bijna niet meer omheen om het te willen.


Een heel intelligent boekje over taal en een echte aanrader is: Gevangen In De Taal van Paul Liekens. Het is een ankertje (uitgeverij Ankh Hermes) en kost doorgaans slechts vijf euro.

(14) Een gesprek met God.

Enkele jaren geleden kwam ik een verhaaltje tegen dat ik wilde delen, ik verwerkte het destijds in een groter geheel. Een gesprek met God is ongewoon maar ik zou Neal Donald Walsch tekort doen wanneer ik de titel van zijn eerste boek –Een Ongewoon Gesprek met God- zou “stelen”. Tegenwoordig hoor ik steeds meer het woordje “verhuftering”. De maatschappij “verhuftert” maar is dat wel zo? Groeit de groep egoïsten? Is “ieder voor zich en God voor ons allen” de normale gang van zaken tegenwoordig? Ik weet dat dit voor iedereen anders is. Ieder mens kijkt anders naar de wereld en neemt anders waar. Zo creëert een ieder een eigen model van de wereld. Ik zie ze beide en persoonlijk vind ik dat er slechts een kleine groep mensen is die boosheid en ergernis opwekt bij anderen. Ook ben ik van mening dat er een grotere kloof ontstaat tussen de grote groep die naar een hoger bewustzijn groeit en het groepje dat elke vorm van persoonlijke groei tegenhoudt. Wanneer ik in december naar de beelden van Serious Request kijk dan geniet ik van die positieve menigte op een plein. Als er dan ook nog 8.6 miljoen euro geschonken wordt ondanks de recessie, dan word ik nog blijer dan ik al ben.

De bron van het onderstaande “gesprek” kan ik niet vermelden maar het is in ieder geval niet van mijzelf..Wie het herkent mag het zeggen, graag zelfs.

EEN GESPREK MET GOD


Een man had op een dag een gesprek met God en zei: 'Heer, ik zou eens willen weten wat hemel en hel inhouden'. De Heer leidde de man naar twee deuren. Hij opende een van de deuren en liet de man naar binnen kijken. In het midden van de kamer stond een grote ronde tafel . In het midden van de tafel stond een grote pot met stamppot, welke heerlijk geurde en maakte dat de man watertandde. Echter de mensen die rond de tafel zaten waren ziekelijk, hongerig en mager. Ze hielden lepels in hun handen met erge lange handgrepen welke aan hun armen waren vastgemaakt. Het was voor een ieder mogelijk om in de pan met heerlijk eten te reiken en daaruit te eten, maar omdat de lepels langer waren dan hun armen lukte het hen niet om het eten naar hun monden te brengen. De man rilde bij het aangezicht van deze ellende en dit lijden. God zei:'nu heb je de hel gezien'. Ze gingen naar de volgende kamer en daar voltrok zich hetzelfde tafereel. De grote ronde tafel, de pot met heerlijk geurende stamppot en mensen rond de tafel met de zelfde lange lepels aan hun armen vastgemaakt. Het enige verschil was dat deze mensen wel gezond en doorvoed waren, lachend en pratend met elkaar. De man zei:'ik snap het niet, ik snap er echt niks van!' Totdat God tot de man zei: 'het is vrij simpel, zie je, deze mensen hebben geleerd elkaar te voeden, terwijl de inhalige mensen alleen aan zichzelf denken.


Ik weet zeker dat wanneer we eens minder aan (alleen) onszelf zouden denken en meer oog hebben voor de noden van naasten, wij er zelf beter van zullen worden. Misschien vind je de volgende zin “Secret-geneuzel” maar ik geloof erin dat je terugkrijgt wat je uitzendt. Niet zozeer á la minuut en één op één. De gierige vrek ziet met een betraand gezicht zijn einde naderen omdat eenzaamheid ten deel valt. Dit is de prijs die betaald wordt voor die gevulde bankrekening, maar leeggeroofde ziel. Met wat naastenliefde laat je de wereld beter achter dan je haar ooit aantrof. Namasté!

(13) Als je nog een dag te leven had........

William Saroyan -schrijver van The Human Comedy- bracht de denkwijze van de meeste mensen onder woorden toen hij enkele dagen voor zijn dood de media liet weten: 'iedereen moet sterven, maar ik had altijd het idee dat er voor mij een uitzondering zou worden gemaakt. Wat nu?'

De bitterste tranen die je in je leven huilt dat zijn de tranen van spijt aan het einde van je leven.

Dit blogartikel sluit naadloos aan op mijn vorige (op jouw sterfbed). Het is niet dat ik zoveel met het einde van mijn leven bezig ben want dat wil ik nog graag een tijdje uitstellen. Maar wat ik ook lees of welk gesprek dat ik voer, ik merk dat dit onderwerp steeds weer terugkomt. Niet voor niets! Mensen weten nu eenmaal allemaal dat ze sterfelijk zijn maar bijna iedereen gedraagt zich alsof hij het eeuwige leven heeft. Doodgaan hou je niet tegen, dat doen we allemaal een keer. We stellen onze dromen uit omdat de tijd er nog niet rijp voor is. Waarom plannen we veel zaken pas na die promotie of wanneer de kinderen de deur uit zijn. Waarom wachten we totdat de ander toenadering zoekt omdat we te trots zijn om zelf een ruzie bij te leggen of uit te praten. Weet je hoeveel mensen vanochtend lachend zijn opgestaan die de zonsondergang niet meer zullen meemaken vandaag. Waarom haalt een terminale kankerpatiënt zoveel waardevols uit iedere dag terwijl de gezonde niet eens ziet welke zegeningen deze dag voor hem in petto heeft.

Wat zou je doen wanneer je nog een uur te leven had, wie zou je bellen om te zeggen dat je van haar of hem houdt.
Regelmatig worden families verscheurd vanwege een ruzie. Soms om grote dingen, vaak om een akkefietje welke niet noemenswaardig is. Ik kan me bijna niet voorstellen dat wanneer je uit hetzelfde nest komt zo'n ruzie kan ontstaan. In de schaarse tijd dat ik TV kijk, zie ik wel eens het "familiediner" op de maandagavond. Ik vind het waanzinnig dat een enkel "sorry" of "het spijt me" niet uitgesproken wordt.

Ik zag eens hoe een tweeling al acht jaar met elkaar in onvrede leefde. Twee broers die in de goede tijden, waarin hun band nog hecht was, elkaars pijnen feilloos aanvoelden. Al die tijd hadden ze elkaar niet meer gezien of gesproken. de presentator van het programma, Bert van Leeuwen, bemiddelde door middel van een gesprek met beiden. Uitkomst: ze hebben elkaar al die tijd vreselijk gemist en zij zijn dolgelukkig met de hereniging.  Als ik Bert was zou ik de partijen maar één vraag stellen", Wanneer je nog maar een uur te leven had, zou je je broer dan opbellen?

Mijn tenen krullen steeds weer in mijn ouderwetse sloffen wanneer ik iemand hoor zeggen dat de ander de eerste stap moet zetten. Zet verdorie je ego eens aan de kant en zet zelf die eerste stap. Als je werkelijk denkt dat jouw verhaal de waarheid is, bedenk dan steeds weer dat er drie waarheden zijn. De jouwe, die van de ander en de echte.

De meeste mensen beseffen in hun laatste levensdagen pas wat belangrijk was in dit leven. Dat dit aardse bestaan slechts tijdelijk is. In je laatste levensdagen komt vaak pas de spijt om de hoek kijken. Niet de spijt van wat je hebt gedaan maar de spijt van de dingen die je niet hebt gedaan, de plekken die je niet bezocht hebt, de uitdagingen die je niet bent aangegaan, de vriendschappen die je niet gekoesterd hebt en vooral......de ruzies die je niet bijgelegd hebt. Destijds las ik het boek "Mijn Dinsdagen Met Morry". (een aanrader!!) De terminale professor Morry wordt iedere dinsdag bezocht door zijn vroegere student Michael. Een prachtig boek met de levenslessen van een oude professor aan zijn jongere leerling. Morry vertelt Michael over een voorbije vriendschap waarvan hij spijt heeft. Door stijfkoppigheid strandde deze vriendschap. Morry benadrukt dat dit het enige is wat hem spijt vlak voordat hij aan de ziekte A.L.S. overlijdt.

Leef alsof dit jouw laatste dag is

Wanneer je iedere dag zou leven alsof het je laatste was, zou je meer uit het leven halen, grotere uitdagingen aangaan, meer genieten van een "gewone" dag en je vriendschappen meer koesteren. Je zou je trots aan de kant zetten en degene waarmee je in onmin leeft, omarmen. We weten allemaal dat we sterfelijk zijn, alleen denken velen van ons dat dat nog zo'n vijfhonderd jaar duurt.

Stel je leven niet uit. Doe vandaag wat je nog wil doen, morgen is het misschien te laat. Bel die verloren vriend, vriendin, vader, moeder, broer of zus en zeg: "ik hou van je, ik wil je terug in mijn leven".

(12) Op jouw sterfbed.....

Er zijn maar weinig mensen die aan het eind van hun leven er spijt van hebben dat ze niet meer geld hebben verdiend. We hebben wel spijt van de plekken die we niet hebben bezocht, de vriendschappen die we niet hebben gekoesterd, de risico's die we niet hebben genomen en de dingen die we niet hebben gedaan met de mensen die ons dierbaar waren. (Robin Sharma)


MAAK TIJD VOOR JE KINDEREN

Voordat ik vader was werkte ik zoveel mogelijk. Ik dacht dat de mensen die 's avonds niet meer werkten, lui waren. Ons pand uit 1928 (zaak en woning) vroeg veel herstel en onderhoud.  De zondag was een uitgelezen "klusdag". Hierover werd wel eens een opmerking gemaakt door de mensen in de buurt. Je moet weten dat Treebeek een unieke wijk is in Nederland. Er is geen dorpsgemeenschap in Nederland met een grotere verscheidenheid in geloofsgemeenschappen dan in Treebeek. Deze gelovigen veroordelen de schending van de zondagsrust ten zeerste. Ik werkte overdag in de kapsalon, 's avonds en op zondag aan het huis. Vanaf de tijd dat Jill en Rodger in ons leven zijn streef ik naar een vrije zondag. Ik ben ervan overtuigd dat de kinderen niets te kort komen wanneer je hard werkt, kinderen kunnen zich nl. ook heel goed amuseren terwijl je tuiniert, of knutselt aan je huis.

WAT ZIJN ZE TOCH GAUW GROOT HE...

Maar jij!...ja jij mist veel! Je moet er zelf van genieten. Veel tweeverdieners brengen hun baby's al na het zwangerschapsverlof naar de creche, met amper 2,5 jaar naar de peuterspeelzaal waarna BSO, vervolgens naar de basisschool en BSO. Reden: Vandaag de dag moet je wel met twee man werken, anders red je het niet! Wanneer je eens bekijkt hoe deze mensen leven, hoe vaak ze op vakantie gaan, de laatste nieuwe gadgets willen hebben of andere materiële zaken (gestolde illusies) denk ik wel eens dat het ook wel eens met wat minder kan. Over de ongezonde drang van het vergaren van materiële zaken schrijf ik zeer binnenkort.

IK WIL MIJN KIND ALLES KUNNEN GEVEN

Zegt men dan. Hun kinderen en zichzelf volproppen met hebbedingetjes, gadgets, verwennerijtjes....gossepietje, wat hebben we het goed en als onze buren dat nu ook maar zien dat we het zo goed hebben, of de familie dan zit het wel snor. Een kind zal niet aan je sterfbed komen zitten en zeggen: "ik had liever een nieuwe fiets gehad op mijn zevende in plaats van die opgeverfde, of ik was toch liever twee keer per jaar naar Eurodisney geweest dan 1 keer. Een kind zal (bijna) ook niet zeggen dat je te veel werkte. Maar jij...ja jij hebt het gemist, want NU...op je sterfbed wordt jou duidelijk dat je alle materiële zaken ECHT achter je laat, en de tijd niet meer terug kunt draaien.

LEVENSLANGE VAKANTIE VS. WORK-A-HOLIC

Natuurlijk mag je hard werken,  ik ben ook een voorstander van hard werken en doelen stellen. Houd een agenda bij waarin je vrije tijd plant, durf nee te zeggen wanneer iemand anders jouw tijd probeert in te delen. Dan zal je zien dat je die ingeplande tijd ook werkelijk gebruikt om van je kinderen, vrienden en ieder die je dierbaar is te genieten. Er zijn mensen die in dit leven een levenslange vakantie pakken en steunen op de barmhartigheid van de overheid en er zijn mensen die wij de work-a-holics noemen, die met oogkleppen op werken als gekken. Maar ook daarin moet je balans vinden. In je hele levenswijze moet je balans vinden. Maak tijd voor je werk, voor je gezin, steek energie in het succesvol zijn of worden. Investeer tijd in je gezondheid (beweging) maar ook in spiritualiteit.

WERK, GEZONDHEID, GEZIN/VRIENDEN/SPIRITUALITEIT  
 
Werk hard en slim. Pas de 80/20 regel toe. Investeer 80% in zaken die er werkelijk toe doen en die je helpen groeien zowel zakelijk als innerlijk. Investeer 20% tijd in "pietluttigheden" of zaken die niet veel brengen.
Gezondheid:
Investeer tijd in jouw gezondheid. Beweeg! Ga lekker wandelen met je partner, maar maak er geen obsessie van. Er zijn mensen die alleen maar bezig zijn met gezond leven, joggen, alle ingrediënten van de te kopen producten onderwerpen ze aan heel veel criteria in de supermarkt. Maar vergeet niet te leven. Ooit zal je dood gaan, dat houd je toch niet tegen! 
Gezin/kinderen/vriendschappen.
Maak tijd voor de mensen om je heen, je krijgt spijt wanneer je dit niet doet. Voor vriendschappen geldt ook de 80/20 regel. 20% van de mensen in je omgeving zorgen voor vooruitgang en groei, die andere 80% brengen je alleen maar negativiteit en remmen je in je groei. Investeer dus 80% van je "vriendschappentijd" in 20% van je goede vriendschappen en 20% in de resterende 80%.
Spiritualiteit vind ik heel belangrijk. Mensen die mij kennen weten dat. In het verleden betrapte ik mezelf erop dat ik er te veel tijd in stak. Wanneer je te veel met spiritualiteit bezig bent vergeet je aardse dingen te doen.

EVENWICHT

Probeer dus een evenwichtig leven te leiden, ga spaarzaam met jouw tijd om. Plan jouw tijd anders doet een ander het voor je.Je zult zien dat je tijd over houdt voor hetgeen waarvan je op je sterfbed geen spijt wil hebben.

(11) Een milde rouw.

Opeens komt het besluit dat ik een stukje van mijn eigen levensverhaal, wat ik voorheen slechts aan enkele mensen toevertrouwde, deel met mijn lezers.Tot heden was het heel persoonlijk, nu deel ik het met jullie omdat je naar mijn mening hier je voordeel mee kunt doen.

ALLEREERST

Het valt me op dat de mensen die denken dat bij de dood ALLES ophoudt, het slechtst het verlies van een dierbare kunnen verwerken. LOGISCH! Wanneer ik een "ongelovige" probeer te vertellen dat het niet ophoudt bij overlijden dan is hun argument meestal: "Er is nog nooit eentje teruggekomen". Als je bijvoorbeeld eens kijkt naar de cardioloog Pim van Lommel,  dat deze man 345 bladzijdes vol weet te schrijven over BDE (bijna-dood-ervaring) in zijn boek: eindeloos bewustzijn dan twijfel je niet meer. Natuurlijk zijn er al teruggekomen!

Ik ben ervan overtuigd dat eenieder die een dierbare verliest, in zijn rouwperiode -en ook daarna- signalen ontvangt. De echte "ongelovige Thomassen" onder ons krijgen ze vaak overduidelijk. Wie  ervoor openstaat heeft slechts kleinigheden nodig om de energie van een overledene waar te nemen. Wanneer je alle signalen in de wind slaat en in je verdriet blijft zitten, doe je jezelf tekort. Mijn visie op het hiernamaals beschrijf ik niet in een blog. Dat is mijn overtuiging en zou een discussiepunt kunnen worden. Ik weet niet hoe het zal zijn, ik heb er slechts een overtuiging over. Persoonlijk mag je me er om vragen.

MIJN VERHAAL

Toen ik vijftien jaar oud was kreeg mijn vader een zwaar hart-infarct. Mijn kameraadje destijds had op deze leeftijd zijn vader verloren. Hij stierf op 43 jarige leeftijd plotseling op het strand van Benidorm. In tegenstelling tot zijn vader overleefde de mijne het gelukkig wel. Mijn vaders' cardio-verhaal eindigde niet bij dat ene infarct en in mijn jeugd en de jaren erna overheerste de angst dat ik hem spoedig moest missen. Twintig jaar vertoonde ik obsessievelijk gedrag. (voor de buitenwereld niet waarneembaar) Ik kon me geen leven zonder "pappie" voorstellen. Op het moment dat hét gebeurde kreeg ik de kracht, de energie en de signalen. Mijn vader overleed op maandag 11 februari 2002. 

Op zaterdag 16 februari was zijn begrafenis. Een indrukwekkende volle kerk waardoor ik geen pijn voelde maar trots. Trots omdat er zo veel mensen waren gekomen. Het was een zonnige, maar koude winterdag. Na de koffietafel gingen we terug naar de begraafplaats. Het graf was gedolven en was nu een zee van witte bloemstukken, linten en kaarten. Guus mijmerde wel eens over zijn begrafenis en uitte dan zijn wens om te zien wie er allemaal zou komen. Gekscherend zei hij dan: 'boor een gaatje in mijn kist, zodat ik kan kijken wie er allemaal achter aan loopt'. Op het moment dat we naar de bloemen keken, kwam er een dikke hommel boven zijn graf. Terwijl wij de hommel gadesloegen ging het beestje op zijn gemak van bloemstuk naar bloemstuk, van lint naar kaart. In de dagen die volgde bezocht ik vaak het graf, soms dagelijks. Maar ik was nooit alleen. Bij ieder bezoek werd ik vergezeld door mijn nieuwe vriendje. Zesendertig jaar lang mepte ik naar alles wat zoemde en vooral die geel/zwarte. Onbewust had ik nú vriendschap gesloten met de zoemer. LET OP!! Ik beweer hier nu niet dat een mens in een insekt verandert of reïncarneert, ik bedoel dat dit diertje mij iets duidelijk maakt, al dan niet gestuurd. Twee weken na de begrafenis kocht ik wat narcissen en blauwe druifjes. Het was bijna maart, dus deze waren nu volop te koop. Gewapend met kruiwagen en tuingereedschap ging ik naar het kerkhof. Ik ruimde de door verwelking en nachtvorst geteisterde bloemstukken op en maakte een mooi terpje met bolgewasjes, om de tijd tot aan de steen te overbruggen. Eén van de eerste lentedagen van 2002, een hele maandagmiddag alleen op het kerkhof. Nou ja, alleen? Ik werd voortdurend vergezeld van "mijn" hommel. Werkend aan het graf of zittend op een bankje, ja zelfs mijn gangetjes met de kruiwagen naar de container volgde hij op de voet. Met "Zoem" in mijn buurt stelde ik de vragen die ik Guus wilde stellen. De antwoorden kwamen zonder veel moeite binnen. In november 2002 verhuisden we naar Schinveld. Ook hier werd ik vaak bezocht door "Zoem". Hoe sterker mijn overtuiging van "pappies aanwezigheid" werd, hoe weiniger werd ik door een hommel bezocht. Ik heb nog een hand vol aanwijzingen of beter gezegd signalen, maar dit was de meest duidelijke. 

Mijn inziens laten geliefden elkaar niet in de steek, althans niet door de dood. Door de dood veranderen we slechts van vorm, maar de energie blijft. Overledenen doen er vaak alles aan om dat aan de achterblijvers duidelijk te maken, maar helaas soms tevergeefs. Het lievelingsliedje van een overledene dat "toevallig" op de radio is wanneer je deze aanzet. een boodschap in een droom. Een gedachte die zomaar in je opkomt en je weet niet waarom. Een bloem die plots jouw aandacht trekt en je vijf minuten doet stilstaan. Zie het! Voel het! Ervaar het! Blijf niet in je trieste verleden hangen, richt je met vertrouwen op de toekomst! Dat is hun boodschap! En als je dan de signalen krijgt, twijfel dan niet, stop ze niet weg en verzwijg ze zeker niet. Je zult zien dat je minder voor gek wordt versleten dan je zelf denkt. Iedereen maakt het één of meerdere keren mee en geloof me dat ook de grootste "ongelovigen" er een keer meee geconfronteerd worden.

TOT SLOT

Je mag er best om lachen, je mag me zelfs een vreemde vogel vinden. Mijn rouwproces werd mild door het volgen van de signalen. Het overlijden van mijn vader zou ik nooit overleven -dacht ik- maar zie dat ik tien jaar later nog steeds leef.
Twintig jaar van mijn leven leed ik door het lijden dat ik vreesde maar wat pas op kwam dagen toen ik het kon dragen. 

Citaat:

.....als jullie dat niet aanvoelen, zullen jullie het nooit snappen al doen jullie nog zo je best (Johann Wolfgang von Goethe, 1749-1832)

(10) Communicatietraining voor gele fluorescerende vestjes....

Aan:

Gemeente Heerlen, afdeling verkeer en vervoer

Geleenstraat 27

6411HP Heerlen

Betreft: communicatietraining voor verkeersregelaars.

16 december 2011.

Geachte heer, mevrouw,

Op maandagochtend 21 november 2011 naderde ik omstreeks 10.30 uur het kruispunt Patersweg-Akerstraat-Noord. Ter verduidelijking: het kruispunt nabij het St.Janscollege. Op de stoep stonden ongeveer zeven mensen met een fluorescerend lichtgeel vest aan en in het midden van de kruising stond één man het verkeer te regelen. Ik ben goed ingelicht en weet dat dit mensen zijn die een certificering willen om bij evenementen het verkeer te regelen. Alvorens mijn relaas op te schrijven heb ik me laten informeren door een goede kennis die al geruime tijd bij de politie werkt.

Verkeersregelaars geven een stopteken, een teken om door te rijden en een teken dat vergelijkbaar is met het oranje licht, oftewel: het overgangsteken. Verkeersregelaars communiceren bijna geheel non-verbaal. Soms wordt er een fluitje gebruikt. De essentie van communiceren is: begrijpen. Het is niet iedereen gegeven om begrijpelijk te communiceren, zowel verbaal als non-verbaal.

Op het moment dat ik het kruispunt naderde begreep ik niet wat de verkeersregelaar (i.o.) bedoelde. Waarschijnlijk toonde hij het overgangsteken maar ik kon er geen chocolade van bakken. De auto voor me reed door en ik gebaarde dat ik niet wist wat er van me verlangd werd. Ik stopte en een van de verkeersregelaars die op de stoep stonden kwam naar de bestuurderskant van mijn auto. Ik schoof het raam omlaag en incasseerde een salvo van scheldwoorden waar de honden geen brood van lusten.

Te uwer informatie: ik heb naast mijn beroep als kapper de nodige opleidingen gevolgd waarin communicatie centraal staat. U begrijpt dat een bestuurder zonder deze vaardigheden behoorlijk uit zijn slof zou kunnen schieten en de boel zou kunnen escaleren. Als ik u nog een tip mag geven dan zou ik u willen adviseren om een andere kruising te kiezen voor dergelijke “studies”. De bewuste kruising waar het in bovenstaande over gaat is een kruising waar sensoren in de weg zijn aangebracht. Deze sensoren bepalen de duur van het groene en het rode licht naar gelang het aanbod wachtende auto’s. Een verkeersregelaar in opleiding kan dit zelden evenaren.

Tot slot zou ik u willen adviseren om deze” verkeersregelaarscursus” te voorzien van enkele communicatieve vaardigheden, ik kan u daarbij van dienst zijn. Het mag mijn inziens toch niet zo zijn dat mensen zonder enige opleiding ineens door het dragen van een gekleurd vest weggebruikers mogen beledigen. Ik zeg dit omdat ik weet dat het gros van deze verkeersregelaars nog geen basisschool heeft voltooid. Ik hoop dat u mijn brief serieus neemt en dat u er uw voordeel mee doet. Aangifte van belediging behoort ook tot de mogelijkheden maar ik zie het als mijn missie om hier een positieve wending aan te geven.

Indien u meer informatie wenst over de mogelijkheden die MeerWelzijn, communicatie, training en coaching u kan bieden ben ik graag bereid e.e.a. in een gesprek toe te lichten. U kunt mij bereiken:

MEERWELZIJN, communicatie, training en coaching.

Roger Raes

Ir. De Katstraat 26

6446 ST BRUNSSUM

T: 045-5631051/06-54738826